POWRÓT




Bogdan Józef Skalmierski



(absolwent 1950 r.)

Urodził się 19 marca 1930 r. w Warszawie.

Maturę w zakresie matematyczno-przyrodniczym otrzymał w chełmskim męskim Liceum i Gimnazjum im. Stefana Czarnieckiego w 1950 r.

W 1954 r. po ukończeniu Wydziału Mechanicznego Politechniki Śląskiej rozpoczął pracę w Katedrze Mechaniki Technicznej tej uczelni. Tam też doktoryzował się w 1963 r. oraz habilitował w 1972 r. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1972 r., a zwyczajnego w 1988 r.

Główną specjalnością naukową Profesora Bogdana Skalmierskiego jest mechanika, a w szczególności dynamika układów mechanicznych. Wyróżnić można pięć wyróżniających się kierunków jego badań:

Na tym nie kończy się tematyka, którą zajmuje się Profesor Skalmierski.

W ostatnich latach zainteresował się mechanizmami wyższych klas, opracowując nowe rozwiązania dotyczące zarówno kinematyki, jak i dynamiki mechanizmów czwartej klasy. Każdy z tych nurtów działalności naukowej Profesora został przedstawiony w znaczących periodykach naukowych, w monografiach i podręcznikach.

Oddzielnej uwagi wymagają jednak dwa napisane przez Niego podręczniki: "Mechanika i wytrzymałość materiałów" oraz "Mechanika" - obydwa wydane przez Państwowe Wydawnictwa Naukowe oraz przetłumaczone na język angielski i wydane przez Wydawnictwo Elsevier, mające swoją siedzibę w Amsterdamie, Oxfordzie i Nowym Jorku.

W sumie Profesor opublikował wraz ze wznowieniami 14 rozpraw, książek i podręczników, w tym m. in.: "Problemy statyki i dynamiki powłok walcowych użebrowanych", praca habilitaŹcyjna, 1963; "Stochstic Process in Dynamics", współautor A. Tylikowski, PWN Warszawa i Martinus Nijhoff Publishers The Hague 1982; "Stabilność układów dynamicznych", współautor A. Tylikowski, PWN, 1974; "Mechanics and Slrength of Materials" wydanej w serii Studies in Applied Mechanics (nr 1) przez Elsevier i PWN, 1979; cykl "Ciągowe ujęcie teorii wektorów losowych i prawdopodobieństwa", współautorzy D. Bruckner i M. Podhorodyński, prace IPPT; "Stan naprężenia płyt rezonansowych a jakość instrumentu czyli tajemnica budowy skrzypiec", PWN Warszawa, 1986; "Problemy wyznaczania trajektorii, prędkości i przyspieszeń w ruchu mechanizmów IV-tej klasy" Mechanika Teoretyczna i Stosowana 3-4, 29.1991, "Dynamics Problems in Mechanisms of the Forth Class", Studia Geotechnica et Mechanica, Vol. XV, No. 3-4, 1992.

Ma znaczące osiągnięcia w zakresie kształcenia kadry naukowej. Był promotorem dwunastu zakończonych przewodów doktorskich. Z czterech wychowanków po habilitacji - dwóch posiada tytuł profesora, trzeci jest docentem, a czwarty jest zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego Politechniki Częstochowskiej (pełnił też funkcję rektora). Profesor stworzył szkołę naukową z zakresu stosowalności teorii procesów stochastycznych w mechanice. Recenzował 44 prace doktorskie i 19 rozpraw habilitacyjnych. Opiniował 13 wniosków o nadanie tytułu profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego, wniósł istotny wkład w naukę i kształcenie młodego pokolenia, prowadząc wykłady w czterech uczelniach: na Politechnice Śląskiej, na Uniwersytecie Śląskim, na Politechnice Wrocławskiej i na Politechnice Częstochowskiej.

Ma także znaczące osiągnięcia organizacyjne w sferze nauki. Jest członkiem trzech Rad Redakcyjnych trzech czasopism

naukowych. Był prezesem Zarządu Głównego PTMTiS przez dwie kolejne kadencje (1988 - 1992). Pełnił funkcję wiceprezesa PTMTiS (1992 - 1998). Był członkiem Komitetu Badań Naukowych I i II kadencji, jak również przewodniczącym Zespołu T-7 Mechaniki Budownictwa i Architektury w II kadencji KBN-u. Jest członkiem Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów Naukowych.

Ponadto jest członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz członkiem zwyczajnym Akademii Inżynierskiej w Polsce (AIP). Bywał kierownikiem katedry lub zakładu, dyrektorem instytutu i prodziekanem wydziału.

Jest 7-krotnym laureatem indywidualnych nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Edukacji Narodowej. W 1997 r. otrzymał godność doktora honoris causa Politechniki Częstochowskiej.



prof. B. Skalmierski demonstruje skutki wpływania nauki
na tajemnice budowy skrzypiec (rok 1977)

Zmarł 3 lutego 2012 r. Nabożeństwo żałobne odbyło się w dniu 10 lutego 2012 r. w kościele katedralnym św. Piotra i Pawła w Gliwicach, a po nim pogrzeb na Cmentarzu Centralnym przy ul. Kozielskiej.


Jan Witkowski w : Encyklopedia Chełma t. I Ludzie, Chełm 2011, str. 253 - 254

Janusz P. Krzywicki w: "Czarniecczycy", Chełm 2008 i 2010, str. 370 - 372


POWRÓT