POWRÓT




Prof. dr hab. med. Adam Piskorz

(za: Wielkopolska Izba Lekarska, luty 1977)


Profesor Adam Piskorz urodził się 18 czerwca 1915 r. w Niemirowie w woj. lubelskim. Ukończył gimnazjum im. Stefana Czarnieckiego w Chełmie w 1935 r. i rozpoczął studia lekarskie na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie. Wybuch II wojny światowej przerwał jego studia. W 1940 r. rozpoczął pełnienie obowiążków lekarza w Szpitalu w Siedlcach, a od 1944 do 1945 r. był chirurgiem w II Armii Wojska Polskiego. W 1946 r. dokończył studia w Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie otrzymując dyplom lekarza medycyny. (...)
Pracę rozpoczyna w Klinice Chirurgicznej w Gdańsku, w której w 1948 r. otrzymuje stopień doktora medycyny. W 1951 r. w ślad za swoim nauczycielem prof.Stanisławem Nowickim przenosi się do Poznania. Już po trzech latach pracy (w 1954 r.) otrzymał stopień docenta na podstawie pracy habilitacyjnej "Powstanie i rozwój martwicy kończyn wskutek ostrego niedokrwienia". Już jako docent i w pełni dojrzały chirurg wprowadza w I Klinice Chirurgicznej w Poznaniu to wszystko co było nowe w burzliwie rozwijającej się w tym okresie chirurgii. Zaczyna wykonywać operacje płuc, przełyku i komisuratomie zastawki mitralnej. Rozpoczyna też badania nad operacjami serca z użyciem krązenia pozaustrojowego. W 1959 r. jako trzeci w Polsce, po prof. Manteuflu z Warszawy i prof. Brosie z Wrocławia, wykonał operację na otwartym sercu z zastosowaniem krążeniapozaustrojowego.
W 1960 r. doc. Piskorz obejmuje stanowisko kierownika III Kliniki Chirurgicznej rozwijając w pełni swoje zdolności jako organizator, klinicysta i naukowiec.
Publikuje wiele prac naukowych, jest promotorem 11 doktoratów. W 1961 r. otrzymuje tytuł profesora nadzwyczajnego.
W 1964 r. przechodzi na stanowisko kierownika do swojej macierzystej I Kliniki Chirurgii. W 1970 r. otrzymuje tytuł profesora zwyczajnego.
Tworzy w klinice początkowo salę, a potem oddział intensywnej terapii. Wkrótce jest opiekunem dwu pierwszych habilitacji z zakresu anestezjologii. Słusznie więc jest uważany za ojca anestezjologii poznańskiej, a także za jednego z twórców polskiej anestezjologii.
Profesor Adam Piskorz jest jednym z pionierów chirurgii naczyń w Polsce, a za szczególne zasługi na tym polu otrzymał w 1981 r. nagrodę Ministra Zdrowia I stopnia.

Profesor należał do wielu towarzystw naukowych krajowych i zagranicznych. Za najważniejsze uważał Towarzystwo Chirurgów Polskich. Od 1964 r. był członkiem Zarządu Głównego tego Towarzystwa, w latach 1974-1976 przewodniczącym Oddziału Poznańskiego, w latach 1976-78 przewodniczącym Sekcji Chirurgii Klatki Piersiowej Serca i naczyń, w latach 1978-80 prezesem Zarządu Głównego.
Przez wiele lat (1971-1985) był konsultantem regionalnym z zakresu chirurgii, a w latach 1968-1985 członkiem Komitetu Redakcyjnego "Polskiego Przeglądu Chirurgicznego", pozostając potem Członkiem Komitetu Honorowego tego czasopisma. Pełnił wiele funkcji w Akademii Medycznej - w latach 1960-63 był dziekanem Wydziału Lekarskiego, w latach 1963-1971 prorektorem Akademii.
Opublikował łącznie 257 prac naukowych, był promotorem 30 przewodów doktorskich, opiekunem 9 habilitacji. Wykształcił 47 specjalistów z zakresu chirurgii. Wielu jego uczniów jest kierownikami klinik i ordynatorami dużych oddziałów chirurgii.

Za swoje zasługi Profesor Adam Piskorz otrzymał wiele różnych odznaczeń państwowych i branżowych. M.in. Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal "Zasłużony na polu chwały", Medal Za odrę, Nysę i Bałtyk, Medal Zwycięstwa i Wolności. Pozostawił niezatarty ślad w historii Akademii Medycznej w Poznaniu i historii chirurgii polskiej.

Na miarę wielkości prof. Piskorza składa się nie tylko duży dorobek naukowy, ofiarna praca chirurga tworzącego nowe trudne działy lecz także Jego cechy charakteru jak pracowitość, skromność, życzliwość dla podwładnych, serdeczność i współczucie dla chorego.
Zmarł 17 stycznia 1997 r. w Poznaniu.


(opracowano za prof. dr hab. med. Stanisławem Zapalskim)

POWRÓT